ACE in IT Room of Cubic School

:: เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของ โครงการโรงเรียนจำลองสร้างเสริมจินตนาการ โรงเรียนลูกบาศก์ ::

เอนทรี่นี้ เป็นฟิคที่มี โครงเรื่องหลัก เดียวกันกับของ ครูกฤต (ยังไม่ได้อ่าน จิ้ม ซะ) แต่ในฟิคนี้ จะเป็นมุมของเอซ และเรื่องราวหลังจากนั้นเล็กน้อย...

อันที่จริง มันต้องมีเรื่องของ เอซ กับ ไวโอลิน ก่อนหน้าฟิคนี้ แต่ว่าพลอตยังตันอยู่ ไว้ค่อยลงอีกทีที่หลัง... (เลว)

เชิญรับชม

*คำเตือน: เอนทรี่นี่ยาวโคตร หากขี้เกียจอ่านให้ข้ามไปอ่านตอนท้าย +สรุป ได้เลย

**หมายเหตุ: ใครที่อ่านอันก่อนนี้ไปแล้ว รบกวนอ่านใหม่นิดนึงด้วยครับ... (แหะ)

:: New Year Event [1] ::

ก้าวกาญจ์ เล็งไกรศร เพิ่งจะทำร้ายจิตใจคนคนหนึ่งไป...

ในตอนนี้ถ้าอยู่ต่อเขามีแต่จะทำให้สถานการณ์มันเลวร้ายขึ้น

เอซจึงตัดสินใจเดินหลบออกไปจากงาน ความครื้นเครง กลับกลายเป็นความวุ่นวาย ที่จะสร้างความหงุดหงิดให้กับจิตใจของเขา... 

...จิตใจของคนเรานั้นช่างลึกลับ

เมื่อเอซเดินออกมานอกงานได้สักพักหนึ่ง เขาก็เห็นหญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่ไม่ห่างจากเขาเท่าไหร่นัก ...กฤตกาญจน์

"อ้าว สวัสดีครับครูกฤต" เขาเอ่ยทักไปตามมารยาทโดยไม่มีเจตนาอื่นใดแอบแฝงแม้แต่น้อย

เธอเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนจะหันมาจ้องมองเขา...

"สวัสดีค่ะ ครูเอซ" เธอตอบกลับมาในที่สุด

"พระจันทร์สวยนะครับ" ด้วยเหตุผลต่าง ๆ นา ๆ นับประการทำให้เขาพูดประโยคนี้ขึ้นมาโดยหาสาเหตุไม่ได้

...เธอแหงนหน้าขึ้นไปมองเช่นกัน

"ค่ะ"

"ทั้งที่ห่างไกล แต่กลับสว่างสดใส ไม่เหมือนกับใจคนที่อยู่ใกล้ แต่กลับดูไม่ออก" ...ดูไม่ออกเลยจริง ๆ ว่าเรากำลังคิดอะไรอยู่ อ่านใจคนอื่นได้แต่กลับอ่านใจตัวเองไม่ออก น่าขำ...

"คงงั้นมั้งค่ะ" 

เขาเหลือบหันมามองเธอวูบหนึ่ง ก่อนจะมองกลับไปบนท้องฟ้า

"คนเรามักจะพูดว่า ถ้าคิดทบทวนให้ดีแล้วจะเจอสิ่งที่ต้องการ ใช่ไหมครับ"

"ค่ะ กฤตก็ได้ยินมาว่าอย่างนั้น"

"แต่ถ้าเราทบทวนแล้ว เราเจอสิ่งที่เราต้องการมากกว่าหนึ่งอย่าง มันก็ลำบากนะครับ"

"คะ"

เขาเห็นเธอมองเขากลับมาด้วยสายตาแปลก ๆ ...วันนี้เขาคงแปลกไปจากที่เคยสินะ

"ขอโทษครับ ผมคงพูดมากไปหน่อย ขนาดไม่ได้ดื่มเยอะ..." เขายกเอาแก้วค๊อกเทลขึ้นมาส่อง ก่อนที่จะลงนั่งแล้วเอาแก้ววางไว้ข้าง ๆ

เอซเห็นกฤตลังเลอยู่พักหนึ่ง ก่อนที่จะนั่งลงใกล้ ๆ กันกับเขา ...อย่างน้อยก็ยังมีเพื่อนคุย

"สับสน" สับสนจริง ๆ ไม่รู้จริง ๆ ว่าควรจะทำยังไง

"ขอโทษนะครับ เมื่อกี้ครูกฤตว่ายังไงนะครับ" รู้สึกว่าครูกฤตจะพูดอะไรสักอย่างนี้นะ แต่เขาไม่ทันฟัง อ่า... แย่จัง

"กฤตว่าคืนนี้นอกจากพระจันทร์จะสวยแล้ว ลมยังพัดเย็นด้วยนะคะ"

"ถ้าหนาวเอาเสื้อคลุมผมไปก่อนก็ได้ครับ" เขาถอดเสื้อคลุมตัวนอกออก แล้วถือวิสาสะคลุมเสื้อบนไหล่ของเธอ... วูบหนึ่งเขาได้สัมผัสกับผิวกายของสตรีในแบบที่เขาไม่ได้สัมผัสมานานแล้ว...

กฤตกาญจน์ หันขวับมามองเขา แต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร

"ขอบคุณค่ะ" เธอพูดขึ้นในที่สุด

"ไม่เป็นไรครับ แล้วครูกฤตได้คุยกับใครในงานบ้างรึยังครับ... ลองถามดูนะครับ"

"ก็คุยบ้างแล้วละค่ะ แล้วครูเอซ..."

"เหมือนกันครับ แล้วเห็นหมอโชคบ้างไหมครับ" เขารีบตัดประเด็นเข้าหาคนที่เขาอยากเจอมากที่สุดคนหนึ่งในทันที...

กฤตกาญจน์ หันหน้ามองไปทางอื่น...

เอ... หรือว่า... เราไม่ควรถามถึงหมอโชคกับครูกฤตกันนะ...

"พอดีผมรู้สึกว่า มีบางเรื่องกำลังเข้าใจผิดกับหมอเขาอยู่นะครับ" เขากล่าวต่อเพื่อไม่ให้กฤตกาญจน์เข้าใจผิดว่าเขาจงใจถามเป็นอย่างอื่น

"ก็เจอแล้วละค่ะ นี่ใช่ ที่ตอนนั้นกฤตเดินไปเห็นหรือเปล่าคะ"

"อ้อ... ใช่ครับ วันนี้ผมยังนึกว่าครูกฤตยังจะโกรธผมอยู่เสียอีก"

"แล้วมีเรื่องอะไรกันหรอคะ" ...อ่า แสดงว่าลืมไปแล้วสินะ งั้นก็คงหายโกรธแล้วด้วย

"อ้อ เรื่องไม่เป็นเรื่องนะครับ ผมคงจะแหย่หมอเขาแรงไปหน่อย" ไม่ได้โกหก แค่พูดความจริงไม่ทั้งหมด

"อ๋อ... ค่ะ" เมื่อเห็นคู่สนทนาเงียบไป เอซจึงนึกขึ้นได้ว่า เขาไม่ควรจะถามเรื่องของหมอโชค เลยจริง ๆ ...แต่ว่าในช่วงเวลานั้น มีภาพบางอย่างผุดขึ้นในหัวสมองของเขา...

"หมอ นี่เขาก็เป็นคนใจเย็นเหมือนกันนะครับ"

"เป็นหมอก็ต้องใจเย็นสิคะ" 

"ผมว่าหมอเป็นอาชีพที่น่าเบื่อนะครับ ต้องคอยใจเย็น จะทำอะไรก็ต้องค่อย ๆ ทำ"

"ก็ชีวิตคนนี่คะ ครูเอซ"

"จริงสินะ ชีวิตคน... แต่ผมก็ว่าน่าเบื่อนะ ชีวิต..."

"นั่นสินะ บางที กฤตก็เบื่อ เหมือนกันนะคะ"

"แล้วนั่นหมายถึงเบื่อหมอโชคด้วยรึเปล่าครับ"

"ก็คงจะใช่ละค่ะ บางที กฤตก็เบื่อพี่หมอเขาเหมือนกัน" 

อ่า... นี่กลายเป็นเราทำให้คนเขาเบื่อกันแล้วหรือเนี่ย... เอาเถอะ...

ก้าวกาญจ์ เล็งไกรศร เอื้อมมือไปปัดใบไม้ที่บังเอิญปลิวมาอยู่บนไหล่ของคู่สนทนา โดยหารู้ไม่ว่าการกระทำของเขาจะเป็นจุดไปสู่ความหายนะบางอย่าง...

"ขอบคุณค่ะ" เธอพูดสั้น ๆ ก่อนจะเหม่อมองไปบนท้องฟ้า

เปลี่ยนเรื่องดีกว่าแฮะเรา ท่าทางจะไม่เวิร์ก... 

"แล้วนี่ครูกฤตทำอาหารทุกอย่างในงานเลยรึเปล่าครับ" เขาตัดสินใจถามเรื่องอื่น พลางยกค๊อกเทลขึ้นมาจิบช้า ๆ

"ก็ช่วย ๆ กันกับน้อง ๆ น่ะค่ะ แต่ที่ครูเอซถืออยู่น่ะก็ใช่นะคะ"

"สมกับเป็นครูคหกรรมเลยนะครับ" ...เป็นครูคหกรรมก็ต้องทำอาหารอร่อยเป็นธรรมดาอยู่แล้ว นี่แกพูดอะไรของแกว่ะเนี่ย

"ค่ะ"

ในที่สุดเมื่อเขาอารมณ์เย็นลงได้ระดับหนึ่งแล้ว และเห็นว่าถ้าคุยต่อมีแต่จะรังทำให้เรื่องเสีย เพราะตอนนี้ตัวเขาเองก็เริ่มจะรู้สึกมึน ๆ เล็กน้อยแล้ว กลับเข้างานคงจะดีกว่า

"นี่เราก็ออกกันมานานแล้วนะครับ กลับเข้าไปในงานดีไหมครับ"

เขายื่นมือไปให้เธอตามความเคยชินที่คอยฉุดเวลาลุกมาก่อนคนอื่น

"กฤตขออยู่ตรงนี้อีกสักพักดีกว่าค่ะ... แล้วนี่..." กฤตกาญจน์ลุกขึ้นเอง แล้วถอดเสื้อคลุมคืนให้เขา

"ขอบคุณอีกครั้งค่ะ"

"ไม่เป็นไรครับ" ช่วงเวลาที่รับเสื้อคลุมคืนมาจากครูกฤต ชั่ววูบหนึ่งเกิดรอยยิ้มเล็ก ๆ ขึ้นบนใบหน้าที่เจ้าตัวเองก็ไม่รู้สาเหตุ...

"ถ้าเราหยุดแล้วเราจะเห็นคำตอบง่ายกว่า วิ่งหามันอีกนะครับ"

...ในที่สุดเขาก็พบคำตอบบางอย่างในใจของเขาแล้ว

เขาพูดเพียงแค่นั้นแล้วก็เดินกลับเข้ามาในงาน... ได้ยินเสียงแว่ว ๆ ว่าครูกฤตจะพูดอะไรสักอย่างนี่นะ...

TBC.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

- เอซมันกรุ้มกริ่มกับค๊อกเทล

- ประกอบกับเรื่องที่ทะเลาะกับไวโอลิน มันเลยเกิดอาการที่คล้าย ๆ ว่าจะพาลทุกอย่างได้หมด จึงตัดสินใจปลีกวิกเวกออกมาข้างนอก เพื่อไม่ให้เกิดปัญหา

- บังเอิญมาเจอครูกฤต ที่ออกมาก่อนแล้ว

- จากข้อแรก ทำให้มันพูดจาเพ้อเจ้ออะไรไปเรื่อยเปื่อย เกี่ยวกับเรื่องของมันเอง

- จากฟิคของครูกฤต: ครูกฤตเข้าใจผิดไปเล็กน้อยว่าเอซมันรู้ปัญหาของเธอ

- อัพหนีความจริง 

- รู้สึกว่าฟิคนี้มันจะยาวโฮกกกกกกก (ถึงขั้นต้องเขียน timeline กันเลยทีเดียว แล้วก็ยังไม่จบด้วย)

- จากการสุมหัวเที่ยวล่าสุดทำให้ได้ข้อสรุป เกี่ยวกับ ปีใหม่ของ โชค*กฤต (หรือ กฤต*โชค ?) แล้ว...

- เรื่องนี้ยังอีกยาวไกล

- ความร้าวฉานคืองานของเรา

เอวัง...